Ik ben omringd door duizenden, misschien wel miljoenen bosanemomen. Ze ruiken niet, maar hun witte en licht roze kleur geeft de bodem van dit bos een witte deken. Het is zo super mooi. Het ziet er niet alleen mooi uit, het is een magisch gezicht.

Tussen het witte tapijt verschijnen gele narcissen, witte, paarse en roze wilde hyacinthen en wat gele bloemetjes waar ik de naam echt niet van weet. 

Het is nog zo heel erg druk als ik het landgoed op wandel. De vogels hebben nog het hoogste woord. En terwijl ik hier op een bankje zit en de omgevingsgeluiden buitensluit hoor ik van alles zingen. Roodborstjes, meesjes, zanglijsters en merels, vlaamse gaaien, eksters en halsbandparkieten. Maar datgene dat het meeste opvalt is het ‘gelach’ van groene spechten. 

Ik heb ze al gespot. Het zijn er, voor zover ik heb kunnen zien, twee. Ze cirkelen om een boom heen en vliegen af en aan naar wat eruit ziet als een nestholletje in de boom. 

Hun gelach klinkt komisch tegen de achtergrond van dit eeuwenoude landgoed. Bijna spookachtig. 

Nu ik zo een tijdje heb genoten van mijn omgeving en het zonnetje niet te vergeten, is de tijd aangebroken om de bloemen van wat dichterbij te bekijken.

Ik dwaal over de verschillende paden op zoek naar een plekje waar de anemonen dicht op elkaar staan en ik er ook bij kan. Ik mag van de paden af en tussen de bloemen inzitten, maar ik wil geen bloemen plattrappen met mijn lompe wandelschoenen.  

Met een zak onder mijn knieën zit ik honderden foto’s weg te schieten. Ik geniet hier zo van! Ik weet dat ik morgen spierpijn heb van de houding waarin ik zit en van de camera die ruim 2 kilo weegt, maar het is het allemaal waard. 

De zon schiet af en toe weg achter een wolk en dan maakt de wind het best frisjes. Ondertussen zijn er heel wat ouders met kinderen het landgoed opgekomen. De kinderstemmetjes vervangen het gefluit van de vogels. Ze lachen, gillen, rennen en kijken met verbazing, zoals alleen kinderen dat kunnen, naar alle bloemetjes. Eén van de kinderen is er van overtuigd dat er een prinses woont in het kasteel en verteld honderuit tegen haar moeder, terwijl een ander kind liedjes zingt en vergeet te kijken waar ze loopt. Het is een heerlijke ochtend om buiten te zijn. 

Misschien vind je dit ook wel leuk

Top 5 Landgoederen – mijn favorieten tot nu toe ;-)

Top 5 Landgoederen – mijn favorieten tot nu toe 😉

Struinen door tuinen die al eeuwenoud zijn. Bedenken wie er nog meer hebben gewandeld, welk lief en leed er is gedeeld en hoe de gebouwen zijn veranderd gedurende hun bestaan. Dat is wat ik doe als ik wandel over landgoederen. Het is voor mij een goede combinatie...

Kasteel Amerongen en de Amerongse Bossen

Kasteel Amerongen en de Amerongse Bossen

Kasteel Amerongen is één van de weinige kastelen in Nederland die buiten de dijken in de uiterwaarden ligt. Het is een van de best bewaarde buitenhuizen uit de Gouden Eeuw van Nederland. Rondom Kasteel Amerongen ligt een wandelroute van 11 kilometer waarvan maar...

Bomenroute ‘s-Gravelandse Buitenplaatsen

Bomenroute ‘s-Gravelandse Buitenplaatsen

Vandaag staat de bomenroute van de ‘s-Gravelandse Buitenplaatsen op de planning. Het is een route over de verschillende buitenplaatsen, waarbij de aandacht vooral gericht is op, hoe kan het ook anders, bomen. En vandaag wandel ik weer niet alleen. Ik sta om 8 uur dan...

error: Content is protected !!