Tiengemeten, een eilandje in het haringvliet, is helemaal voor de natuur en sinds 1997 is Natuurmonumenten de eigenaar. Voor een bezoekje reis je vanaf Zuid-Beijerland met de pont naar het eiland om te fietsen of te wandelen. 

Tiengemeten

Eindelijk is het zover: een bezoek aan Tiengemeten

Al heel lang stond deze op mijn lijstje, Tiengemeten. Een paar jaar geleden hoorde ik voor het eerst over dit natuureiland van Natuurmonumenten, in een aflevering van één of ander programma op televisie. Het zal iets geweest zijn als Vroege Vogels of BinnensteBuiten. Mijn vader zat het te kijken en belde mij op. Ik moest even de tv aanzetten en meekijken.

Het programma toonde een schitterend en rustig eiland vol met bijzondere vogels. de presentator ging op stap met een boswachter en kreeg de mooiste plekjes voorgeschoteld. Dat wilde ik ook eens zien. Jaren later keek ik het programma van Floortje Dessing die ten tijde van Corona niet naar het einde van de wereld ging, maar dicht bij huis bleef: Tiengemeten dus. Weer werd ik enthousiast en nu besloot ik echt te gaan en dus boekte ik de pont voor een zaterdag begin augustus. 

Een stukje historie

Op nog geen uur rijden van Voorburg ligt Tiengemeten, onder de rook van Rotterdam, zoals dat dan zo mooi omschreven kan worden. Ooit is het eiland begonnen als zandplaat en door de jaren heen uitgegroeid tot een eiland van 7 kilometer lang en 2 kilometer breed. De naam komt vanuit de tijd dat de grootte van het eiland werd aangeduid met de oude landmaat geme, 0,4 hectare.

Oorspronkelijk werd het eiland gebruikt voor de akkerbouw en telde het maar liefst 180 bewoners. Maar sinds de jaren ‘50 van de vorige eeuw nam dit aantal flink snel af. Verschillende eigenaren kwamen en gingen totdat Natuurmonumenten in 1997 de eigenaar werd. 

Tiengemeten

Unieke ervaring

Om het eiland te bezoeken is er in deze tijd van Coronamaatregelen geen spontaan bezoekje meer mogelijk. Nee ik moet eerst een reservering plaatsen voor de pont. Braaf doe ik dit natuurlijk en als lid van natuurmonumenten krijg ik ook nog korting op mijn ticket. 

Wanneer de dag van mijn bezoek is aangebroken pak ik ‘s morgens mijn cameratas in. Waterflessen, boterhammen, reserve accu voor de camera, lenzen, deet, zonnebrand en…. een mondkapje. de pont vertrekt vanuit Zuid-Beijerland en de rit er naartoe is een heerlijke rit. Ik vind het altijd zo leuk om eerst langs de industrie en de havens rondom Rotterdam te rijden om vervolgens in een schitterend natuurgebied uit te komen. De wereld zit vol met tegenstrijdigheden en dat zorgt ervoor dat ik extra kan genieten van de natuur.

Wanneer ik de parkeerplaats van de pont bereik ben ik een beetje verrast, de parkeerplaats staat gewoon half vol. Misschien dat ik heel naïef was toen ik dacht dat ik één van de weinige zou zijn die om 10 uur de eerste pont van de dag zou nemen, maar blijkbaar is dat dus niet zo. Nu is 10 uur natuurlijk best laat al op de dag en als het aan mij zou liggen zou de eerste pont om 7 of 8 uur al gaan. Maar goed, de pont vaart uiteindelijk om tien uur weg met tientallen mensen aan boord, waaronder heel wat kinderen.

Tiengemeten

Nieuwe mensen leren kennen

Op de pont moet ik vooral wennen aan het feit dat ik een mondkapje op heb. Ik voel me een beetje opgesloten en het zorgt ervoor dat ik heel erg met het Coronavirus bezig ben. iets dat ik normaal gesproken op mijn avonturen in de natuur juist los kan laten. Naast mij staat een echtpaar met hun fietsen, duidelijk ook onwennig met zo’n mondkapje op. We raken in gesprek en blijken allemaal voor het eerst het eiland te gaan bezoeken. 

Dat is één van de dingen die ik zo leuk vindt aan het alleen op avontuur gaan… de mensen die je tegenkomt en de gesprekken die zich vormen. Vaak is de natuur of mijn camera het startpunt van een gesprek, maar soms ook mijn talent om met echt iedereen een gesprekje te kunnen voeren. Zo ook met deze mensen. We kletsen wat verder en wanneer de pont 10 minuten later aanlegt op Tiengemeten, wensen we elkaar een fijne dag. Zij stappen op hun fiets en ik loop naar het bezoekerscentrum op zoek naar het startpunt van mijn wandeling.

Tiengemeten

Op naar de Wildernis van Tiengemeten

De wandeling die ik besluit te gaan lopen is er eentje van 10 kilometer, genaamd de Wildernis. De reden dat ik voor deze wandeling kies is de afstand. Ik heb de hele dag de tijd om te struinen en wil dan ook een lange wandeling. Vooraf heb ik dus niet echt op de site van Natuurmonumenten gelezen waar deze wandeling over Tiengemeten mij heen gaat brengen en dat had ik wellicht beter wel kunnen doen. Maar daarover straks meer…

Zoals gezegd start de route vanaf het bezoekerscentrum en wordt aangegeven door blauwe pijlen. Ik houd van een wandeling met paaltjes en pijlen. Op die manier kan ik gewoon genieten van mijn omgeving en de pijlen wijzen mij vanzelf de weg. Vandaag is dit ook het geval. Ik wandel weg van het bezoekerscentrum en klim een dijk op. 

Tiengemeten
Tiengemeten

Over de dijken en door het gras

De wandeling neemt mij mee naar het westen van Tiengemeten, naar de Wildernis. De Wildernis, ja echt zo heet dit gebied, is een zoetwatergetijdengebied waar het water dus opkomt en weer zakt. Maar ja aangezien ik de omschrijving niet heb gelezen vooraf weet ik helemaal niet dat ik hierheen onderweg ben. Ik wandel gewoon naar waar de blauwe pijlen wijzen en loop een aantal kilometers nietsvermoedend over de dijk. 

Het hobbelige graspad geeft een schitterend uitzicht over water en land. Ik kijk over de Haringvliet aan de ene kant en zie bootjes varen. Ik staar over het eiland aan de andere kant en zie vogels vliegen en Schotse Hooglanders grazen. Doordat er op het eiland bijna geen bomen staan, zijn de vergezichten werkelijk waar schitterend. En ver… Kilometers grasland, riet en wilde bloemen.

Tiengemeten

Drukke boel op die dijk

Dat Tiengemeten populair is bij wandelaars, fietsers, vogelaars en gezinnen met kinderen is mij al snel duidelijk. Als ik het nog niet doorhad door de volle pont, dan dringt het wel tot mij door wanneer ik op die dijk wandel. Ik ben duidelijk niet de enige persoon die kiest voor deze wandeling. Vlak voor mij lopen een aantal gezinnen en achter mij een ouder echtpaar. Het nadeel van het eiland is dat je er met de pont moet komen en dat er dus grote groepen mensen tegelijk aankomen op het eiland en starten met wandelroutes. Dat is zo niet mijn ding. Ik moet mijzelf Remy uit ‘Alleen op de wereld’ kunnen voelen. Ik voel mij dan ook al snel achtervolgt door het echtpaar achter mij en blijf over mijn schouder kijken waar ze uithangen. Ondanks dat ik al langzaam ga, doordat ik vaak stop voor wat foto’s, besluit ik nog langzamer te gaan. Al snel word ik door het echtpaar ingehaald, yes! Ik heb het pad weer voor mij alleen. 

Naast het pad staan er honderden wilde bloemen. Gele, paarse, rozen en witte. En het is een gefladder van jewelste van allerlei vlinders. Ik geniet dan ook echt van dit deel van de wandeling. De zon komt af en toe tevoorschijn vanachter een dikke wolk om zich vervolgens weer te verstoppen. Het is prima wandelweer en in mijn t-shirtje heb ik het al snel lekker warm. Gisteren waren het nog tropische temperaturen en ik was even bang dat het vandaag te warm zou zijn voor een wandeling, maar de wolken bieden verkoeling.

Tiengemeten

Nogmaals hallo

Ik geniet! Ik volg wat vlinders om ze, als ze eindelijk eens stilzitten, te kunnen fotograferen. Ik zoek naar mooie shots en ga er helemaal in op wanneer ik gebel van een fietsbel hoor. Verschrikt kijk ik op en zie dat het echtpaar van de pont mij op hun fiets passeren. Vrolijk bellend en zwaaiend gaan zij op de fiets over Tiengemeten.

Ik wandel een paar meter, fotografeer weer wat, wandel nog een paar meter, kijk naar de bootjes, wandel nog maar weer wat en ga uiteindelijk op het eerste bankje zitten dat ik tegenkom voor een slok water en een koekje. Je moet tijdens zo’n wandeling toch ook zeker zorgen voor de innerlijke mens. En laat ik daar nou nooit moeite mee hebben. Terwijl ik daar zit en uitkijk over het landschap voor mij, wordt mijn oog getrokken door beweging in het gras tientallen meters voor mij. Ik pak de verrekijker uit mijn tas en wanneer ik scherp stel, zie ik boven het gras twee horens uitsteken. Langzaam komen de horens verder omhoog, gevolgd door een koperkleurige kop met lange haren. De Schotse Hooglanders zijn blijkbaar ook op weg naar het Westen.

Tiengemeten

Bramen en spreeuwen

Dat Tiengemeten thuis is van verschillende soorten vogels is mij ondertussen bekend. Maar dat hier ook duizenden (echt serieus mensen duizenden) spreeuwen bij horen is bizar. Een ander woord heb ik er gewoon niet voor. Wanneer ik over die dijk heen dwaal klinkt het geluid van spreeuwen die vrolijk met elkaar kletsen hard. De bramenstruiken tussen de Haringvliet en het wandelpad zitten dan ook vol met deze gevleugelde vrienden. Van struik naar struik op zoek naar die lekkerste bramen.

Jullie hebben waarschijnlijk allemaal wel eens een zwerm met spreeuwen gezien. Zo’n zwerm die danst door de lucht en elke keer van koers verandert. Nou als je nog niet wist dat dat spreeuwen zijn, dan weet je het in ieder geval nu. Nou dat doen ze hier dus ook. Ze vliegen op in grote groepen bij elkaar om dansend over het eiland te gaan en weer terug te komen naar die bramenstruiken. Hoe lekker moeten die bramen wel niet zijn?!

Ik besluit een tijdje te blijven staan en ze te filmen…

Het einde van de dijk… toch?

Het einde van de dijk is in zicht en de route gaat verder over een half verharde weg. Ondertussen word ik alweer ingehaald door nieuwe mensen achter mij. Het is duidelijk dat de volgende pont is aangekomen en de mensen van ‘11 uur’  zich over het eiland verspreiden. Ik passeer een boerderijtje om vervolgens een hele grote boerderij voor mij te zien. Weer hoor ik een fietsbel en voor mij komt het echtpaar weer teruggefietst in mijn richting. Derde keer is scheepsrecht. Ze stappen af en we kletsen wat.

Ze blijken een geocache (uitspreken als geokesj) route te doen en zijn op zoek naar de volgende chache. Nu ben ik helemaal niet thuis in die wereld, maar ik weet wel dat het een soort van vossenjacht is waarbij je op zoek bent naar voorwerpen of punten op basis van geografische coördinaten. Hun volgende cache ligt een stuk verderop, maar daar loopt de weg dood en ze kunnen er met de fiets niet komen. Verbaasd kijk ik hen aan. Niet komen? We zitten toch op een eiland en je kunt hier toch een rondje fietsen. Nou nee dus. De weg gaat voor fietsers niet verder, alleen voor wandelaars. Uiteindelijk na een praatje besluiten ze lopend hun cache te gaan verzamelen. We lopen een stukje samen op om uit te komen bij… alweer een dijk.

Tiengemeten

De Wildernis in zicht

Weer loop ik vele meters over een hobbelig dijkpad. Ik moet goed kijken waar ik mijn voeten zet, want er zitten behoorlijk wat kuilen in het pad. Je zal een misstap maken…

Ik ploeter, want zo voelt het wel een beetje, verder over de dijk met rechts nog steeds de Haringvliet en links nog steeds rietlanden, hoog gras en wilde bloemen. Er zit niet zoveel variatie in het landschap van Tiengemeten, zoals ik het tijdens deze wandeling zie. 

Aan het einde van de dijk wijst het blauwe pijltje naar rechts, de dijk af en de Wildernis in. Ik kan het niet letterlijker omschrijven dan op deze manier. Voor mij ligt een drassig gebied vol met heel hoog riet, heeeeel hoog riet. Aangezien het riet tot boven mijn schouders komt, voelt het een beetje alsof ik een doolhof betreed, waarbij ik niet kan zien waar het pad eindigt. 

Kronkelend door het riet

Nou dat pad dat eindigt voorlopig nog niet. Ruim een half uur wandel ik door dit gebied heen, waarbij ik ook hier heel erg moet uitkijken waar ik mijn voeten neerzet. Ik kronkel, ploeter en limbo door het gebied heen. Soms hangt het riet zo over het pad heen dat ik limbodansend eronderdoor kruip. Andere keren is het zo dichtgegroeid dat ik de brug niet zie waar ik overheen moet. Een kapmes zou op sommige plekken niet misstaan.

Het eerste deel van de Wildernis vind ik het nog leuk. Het is een werkelijke ontdekkingstocht. Ik weet soms niet waar ik mijn volgende stap neer ga zetten. Vanuit het riet klinken er allerlei zanggeluiden van de vogels. Zwaluwen scheren laag over het riet om vervolgens naast elkaar op een stengel te gaan zitten uitrusten. Soms bedelend bij hun ouders om eten.

Na een minuut of 10 á 15 over dit hobbelige en ongelijke pad snak ik naar ‘het licht aan het einde van het pad’. Het wandelen tussen de hoge rietstengels en de hobbelige ondergrond ben ik zat. Ik zie niet zoveel van de omgeving, behalve de paar meter, en soms centimeter, voor mij en mijn voeten beginnen pijn te doen. Ik heb goede wandelschoenen met dikke zolen, maar het pad is zo hobbelig dat het niet meer leuk wandelen is. Maar ik ben geen opgever en aangezien ik ook niet terug kan bikkel ik door. Ik ben een stoere dame en ik kan dit, spreek ik mezelf streng toe. Eindelijk na wat eeuwen voelt, maar een half uur blijkt te zijn, kom ik aan bij het einde van dit door riet omheinde pad, om uit te komen bij….

Tiengemeten

Alweer… een dijk

Doordat ik de afgelopen 30 minuten tussen hoog riet heb gelopen ben ik mijn oriëntatie even kwijt en ik volg dan ook braaf de blauwe pijl die op het paaltje staat. Linksaf, een dijk op. Ik word ondertussen omringd door vele wandelaars en de twee meter brede dijk geeft net genoeg ruimte om elkaar op gepaste afstand in te halen. 

Maar krijg nou wat… dit is diezelfde dijk als waar ik net op liep om hier te komen. Betekent dit serieus dat ik terug dezelfde weg moet afleggen? Een snelle blik in de app van Natuurmonumenten, die ik nog niet heb gebruikt vandaag omdat er overal blauwe pijlen staan, vertelt mij dat mijn vermoeden juist is… De hobbelige weg over de dijk, is de weg die ik ook terug moet afleggen.

Teleurgesteld besluit ik eerst even te gaan zitten en een boterham te eten. Aangezien er bijna geen bankjes langs deze route staan, ga ik in het gras zitten aan de zijkant van de dijk. Ik neem een flinke teug water in de hoop wat af te koelen. De zon mag vandaag dan niet schijnen, de temperatuur is toch rond de 25 graden. Ik vind het zo jammer… Had gehoopt nog meer kanten van de natuur op Tiengemeten te kunnen zien, maar dat valt tegen. De weg terug naar de pont brengt mij niet meer dan wat ik heb gezien op de heenweg.

Tiengemeten

Terug op doorzettingsvermogen

Normaal gesproken heb ik geen moeite met 10 á 12 kilometer wandelen. Ik doe het wel vaker, maar het lijkt wel of ik vandaag uitdagingen te verduren krijg. Vlak nadat ik de weg terug over de dijk, al gauw een 4,5 kilometer, heb ingezet, begin ik last te krijgen van mijn knie. De gazelle die ik op de heenweg nog was, die is niet meer. Ok ok, gazelle is wellicht wat overdreven, maar laat mij in de waan dat ik zo soepeltjes en elegant loop. 

De terugweg doe ik op doorzettingsvermogen. Ik wil heel graag de pont van 14.15 uur halen en dus wandel ik daadkrachtig door. Aangezien de terugweg hetzelfde is als de heenweg en ik op de heenweg alles al heb gefotografeerd, hoeft dat nu niet meer. Ik wandel door, wetende dat als ik nu stop, mijn knie niet meer verder wil en dus stop ik niet.

Wat is de eindstand voor Tiengemeten?

Op weg naar de pont overdenk ik de dag en moet helaas toegeven dat ik teleurgesteld ben. Misschien waren mijn verwachtingen van het eiland te hoog, misschien heeft men op televisie de beste punten van Tiengemeten laten zien, zoals bij een trailer van een film, maar het viel mij zo tegen vandaag. Ik was er van overtuigd dat het fantastisch zou zijn. Mooie natuur, veel vogels en een rondje om het eiland. Maar wie bedenkt er dan nou dat een wandeling heen en terug precies hetzelfde is?!? En wat ik begreep van het echtpaar op de fiets, dat ik na die laatste keer niet meer ben tegengekomen, kun je ook geen rondje fietsen op het eiland.  

Maar ik geef nog niet op. Ik geloof nog steeds in Tiengemeten en geef het zeker nog een kans. Volgend jaar ga ik terug in het voorjaar en wandel ik over het andere deel van het eiland… Wie weet kan het eiland mij nog overtuigen van zijn schoonheid en unieke karakter, wat het volgens de omschrijving van Natuurmonumenten moet hebben.

Misschien vind je dit ook wel leuk

Ontdekje Plekje: Landgoed Elswout

Ontdekje Plekje: Landgoed Elswout

Gelegen in de duinen van Nationaal Park Zuid-Kennemerland is Landgoed Elswout één van de best bewaarde landgoederen van Nederland. Ik houd van landgoederen en statige huizen. Geeft mij altijd het gevoel dat ik in Engeland ben 😉 En dus rijd ik op een regenachtige...

Ontdekje plekje: Nationaal Park Zuid-Kennemerland

Ontdekje plekje: Nationaal Park Zuid-Kennemerland

Vandaag staat er weer een nieuwe ‘Ontdekje plekje’ op de agenda. Ik vind het heerlijk om gebieden te ontdekken die ik nog niet ken. Om voor het eerst over paden wandelen en alle indrukken op mij in laten werken. Het voelt alsof ik weer jong ben en voor het eerst van...

Ontdekje plekje: Buitenplaats Leyduin

Ontdekje plekje: Buitenplaats Leyduin

“Welke kant kan ik het beste opwandelen?”  Ik sta op de parkeerplaats van Buitenplaats Leyduin in Vogelenzang (Noord-Holland) en spreek een dame aan die met twee Franse Bulldogs de parkeerplaats op komt wandelen. Ik heb deze buitenplaats gisteren ontdekt via Google en...

error: Content is protected !!

Pin It on Pinterest

Share This