Het is woensdag einde van de ochtend en ik sluit mijn werklaptop af. Het is dus weer tijd om de wandelschoenen aan te doen. Momenteel werk ik halve dagen en heb dus de tijd om een flinke wandeling te gaan maken.Ik heb vooraf al bedacht dat ik een bezoek wil brengen aan Solleveld, een gebied tussen Loosduinen (Den Haag-Zuid) en Monster (Gemeente Westland). Terwijl ik mijn wandelbroek aantrek en mijn wandelsokken- en schoenen uit de kast haal zie ik dat het niet helemaal droog is buiten. Het is wat grijs en miezerig. Maar dat mag de pret niet drukken. Ik heb een onhoudbare drang aan frisse lucht, open vlaktes en groen.Voor diegene die Solleveld niet kennen. Het is een gebied wat onder beheer staat van Dunea, je weet wel die leverancier van ons drinkwater hier in de regio Haaglanden. Ik volg via instagram al een tijdje een van de boswachters van Dunea (Boswachter Gino) en zie zulke mooie filmpjes en foto’s langskomen van het gebied dat ik het graag nog een keer bezoek.

Solleveld is een kwetsbaar en bijzonder duingebied en onderdeel van Nationaal Park Hollandse Duinen. De bomen zijn hier gekromd door de zilte zeewind. De eikenbomen in het gebied zijn bijzonder, omdat deze nergens anders in Nederland zo dicht bij de zee staan. Ook kent Solleveld open stukken met heide en struikgewas. Je vindt er veel open stukken met infiltratieplassen. De afwisseling tussen open en gesloten begroeiing laat het karakter van Solleveld zien.

Schaf wel een dagkaartje aan
Voorheen was het zo dat je voor toegang van het gebied een speciaal passepartout moest hebben vanuit het Zuid-Hollands Landschap. Tegenwoordig kun je, gelukkig voor mij, met een dagkaartje ook naar binnen. De dagkaartjes zijn de koop via de website van Dunea en via Brasserie Ock op Landgoed OckenburgMocht je nu denken ‘Oh ik ga gewoon naar binnen die boswachter komt toch niet’. Nou helaas voor jullie. Lees vooral verder om hier meer over te weten te komen.

Parkeren
Zoals gezegd ligt het gebied bij Den Haag Zuid en dus vertrek ik met mijn oranje Aygo over de A4 richting de afslag Den Haag Zuid. Voor mij een bekende weg omdat ik ben geboren en getogen in dat deel van Den Haag en mijn moeder woont er nog steeds. In Loosduinen (zoals dit stadsdeel van Den Haag heet) aangekomen rij ik mijn monsterlijke wagentje richting Landgoed Ockenburg. Ik besluit daar te parkeren. Ten eerste omdat ik weet dat ik daar kan parkeren en ten tweede omdat het daar gratis parkeren is. Ik ben en blijf een Hollander natuurlijk.

Hyacintenbos
Zo gezegd, zo gedaan. Ik parkeer, trek mijn rugzak en camera uit de auto en loop door het Landgoed op weg naar allereerst de ingang via het Hyacintenbos. Dit bos is van het Zuid-Hollands Landschap en werkelijk waar schitterend. In april bloeit het bos op tot een prachtig gebied vol wilde hyacinten, vandaar ook de naam! Bekijk eens de site van het Zuid-Hollands Landschap voor een sfeerimpressie van het bos in april. Het staat bij mij al dik gedrukt in mijn agenda om in april naar het bos te trekken.

Maar goed ik dwaal af. Ik loop over het bruggetje en door het klaphekje dat Landgoed Ockenburg verbindt met het bos. Aan deze kans van het hekje is het direct een heel andere soort natuur. Het deel van het Landgoed waar ik doorheen ben gelopen is strak aangelegd met bomen langs grote lappen groen gras. Het Hyacintenbos daarentegen is een oeroudbos. Slingerende onverharde paden, oude bomen en vogeltjes. Heel veel vogeltjes.

Ik dwaal door het bos op zoek naar de ingang van Solleveld en blijf verschillende keren staan om te genieten van de koolmeesjes die tikkertje spelen met elkaar. Of de merels die nietsvermoedend zoeken naar regenwormen, onwetend nog over mijn aanwezigheid. Ik kijk naar de buizerd die overtrekt en een boomklevertje dat langs de stam omhoog kruipt. Zo sla ik linksaf, dan weer rechts en voor ik het weet heb ik geen idee meer waar Solleveld ligt. Ik draai me om en loop terug. Links hier dan maar…. Nee toch ook niet. Weer terug. Hmmm waar is het nou? Ik ben ooit eerder er geweest samen met een vriendin en zij wist de weg zo te vinden, maar ja ik kletste toen en lette totaal niet op.

Ik besluit het te vragen aan twee dames die me tegemoet komen. Vriendelijk wijze ze mij de weg en het blijkt dat ik een half uur geleden al bijna langs de ingang liep. In beslag genomen door de vogels ben ik er straal voorbij gelopen. Nou op naar de ingang dan maar.

Solleveld 
Zodra je het toegangshek van Solleveld nadert verandert het landschap alweer. Je stap uit het donker van het bos in het licht van de open duinen. Van modderig bospad stap je over op zandpaden en het voelt alsof ik meer lucht krijg.

Ik slinger over het zandpad heen naar het volgende hek. Ondertussen wordt mijn aandacht nog even gegrepen door een aantal Vlaamse Gaaien die driftig op zoek zijn naar eten tussen het mos. Ze hebben mij door en in eerste instantie blijven ze veilig op hun tak zitten. Maar als ik een tijdje stil blijf staan en geen geluid maak, worden ze wat stoerder. De een na de ander vliegt van zijn tak naar de grond, pikt wat te eten op om vervolgens weer snel die boom in te vliegen.

Schuilhut 
Ik wandel door. Door het tweede hek heen en rechtsaf op weg naar de schuilhut. De eerste keer dat ik hier was, was het (uit mijn hoofd gezegd) in de zomerperiode en was de kolonie Aalscholvers die hier woont nog extreem groot. Een geluid van jewelste dat die dieren maken en een vislucht dat er hing! Maar nu is het rustig. Ik hoor alleen af en toe wat vogeltjes, maar meer ook niet.

Het water achter de schuilhut blijkt zo goed als leeg te zijn. Rechts van mij zit een handjevol Aalscholvers op een tak met de vleugels wijd. En verder is er niets…. helemaal niets. Geen vogeltje dat ik hoor. Ik geniet van de rust.

Mijn weg vervolgt zich rondom het meer waar de Aalscholvers wonen. Over een bruggetje naar het zandpad dat rechts van het meer loopt. Ingehaald door twee oudere dames neem ik rustig mijn tijd om te genieten, te fotograferen en vooral de zeelucht op te snuiven. Het is nog steeds redelijk droog en dus heb ik geen haast.

De boswachter 
In de verte zie ik hem al. Een jongeman in bruin uniform met het welbekende embleem van de duim op zijn uniform. De boswachter! Ik voel aan alles dat ik controle ga krijgen en dus zoek ik alvast mijn telefoon op en open mijn email. Ik heb online een dagkaartje gekocht en het bewijs hiervan is naar mij gemaild. Bij meneer de boswachter aangekomen, blijken ook de twee dames er te staan. Driftig zoeken ze in hun jaszakken. Ik word aangesproken door de jongeman en toon mijn toegangsbewijs. Na een ‘Dank u wel en fijne wandeling mevrouw’, mag ik door. En terwijl ik het volgende pad in sla hoor ik de boswachter alleen nog iets zeggen over een bekeuring als de dames geen toegangsbewijs kunnen tonen.

Mijn weg slingert verder over een smal soort dijkpaadje. Links en rechts staan bomen en riet. Ik merk dat het weer zachtjes begint te miezeren en dat de mist dichter word. Het maakt het landschap van deze duinen gevoelsmatig nog ruiger. Heerlijk!

Ik wandel en wandel en wandel verder. Sta hier en daar stil, schiet af en toe een landschapsfoto van de watertoren in de mist, of de duinen die verdwijnen in de nevel en kom terecht bij een kudde schapen. Welke type en serienummer schaap het is geen idee, maar het zijn ruige rakkers. Grote hoorns, dikke vachten en grote koppen. Ze staren me aan alsof ze zeggen willen ‘Ben je niet lekker met dit weer buiten?’.

Ik schiet een aantal portretjes voor zover het lukt. Ze staan wat verder weg en ik mag niet op alle paden komen. Blauwe bordjes met VERBODEN TOEGANG VOOR ONBEVOEGDEN verbieden mij dit. Een ondanks dat ik vind dat ik wel bevoegd ben, denkt die boswachter van net daar waarschijnlijk anders over, mocht ik hem weer tegenkomen. En dus is het tijd voor het laatste stukje van de wandeling.

Ik neem het laatste pad door de duinen tot ik weer terugkom bij dat tweede toegangshek. Van daaruit loop ik dezelfde weg terug naar de auto als dat ik heen gekomen ben. Zonder dat half uur teveel Hyacintenbos van de heenweg natuurlijk want ik snak naar een warme kop thee. Ik ga deze dan ook lekker halen bij mijn moeder, want tja die woont hier dichtbij.

Bekijk alle foto’s van duingebieden >>

Misschien vind je dit ook wel leuk

Ontdekje Plekje: natuureiland Tiengemeten

Ontdekje Plekje: natuureiland Tiengemeten

Tiengemeten, een eilandje in het haringvliet, is helemaal voor de natuur en sinds 1997 is Natuurmonumenten de eigenaar. Voor een bezoekje reis je vanaf Zuid-Beijerland met de pont naar het eiland om te fietsen of te wandelen. Eindelijk is het zover: een bezoek aan...

Voornes Duin, een prachtig duingebied

Voornes Duin, een prachtig duingebied

De Voornes Duin, een bijzonder duingebied. Ondanks dat het nog in Zuid-Holland ligt, ben ik er nog nooit geweest. Vandaag komt daar verandering in. Het is een zaterdagochtend, 7 uur en het beloofd een mooie dag te worden. Er ligt 12 kilometer op mij te wachten dus ik...

Ontdekje plekje: Nationaal Park Zuid-Kennemerland

Ontdekje plekje: Nationaal Park Zuid-Kennemerland

Vandaag staat er weer een nieuwe ‘Ontdekje plekje’ op de agenda. Ik vind het heerlijk om gebieden te ontdekken die ik nog niet ken. Om voor het eerst over paden wandelen en alle indrukken op mij in laten werken. Het voelt alsof ik weer jong ben en voor het eerst van...

error: Content is protected !!