Het was een magische zaterdagochtend, daar in de polder bij Delft. Midden tussen de weilanden, koeien en schapen op Stiltegoed… in de stilte van de natuur. Een schouwspel van kleuren voltrok zich voor mijn ogen en de natuur werd langzaam wakker. 

Stiltegoed

Stiltegoed combineert voor mij de behoefte aan natuurhappen, zoals ik het altijd noem, en rust ervaren. Het is een plek waar je de drukte en druk van het dagelijks leven even achter je kunt laten. Bij binnenkomst wordt je letterlijk door een aantal spreuken uitgenodigd om gewoon even niets te moeten, willen of verwachten. Gewoon even zitten, ruiken, horen en genieten. 

Midden in de Randstad, een sterk verstedelijkt gebied, wil Stiltegoed een gebied zijn wat dienend is aan een overprikkelde maatschappij. Het tempo van leven is zo hoog geworden, dat het bijna niet de vraag is of maar wanneer je een burn-out krijgt? Uit onderzoek blijkt steeds meer dat de natuur en stilte een heelmeester kan zijn voor een overbelaste mind. Van belang is deze verstilling te intrigeren in het dagelijkse bestaan. Stiltegoed is een vrij toegankelijk gebied, waar men dagelijks terecht kan. In dit gebied word je uitgenodigd om te vertragen, naar binnen te keren, met de natuur en weidsheid van de polder als reflectie.

Stiltegoed

Hoe kwam ik op Stiltegoed?

Een aantal van jullie die dit nu lezen, weten dat ik aan het einde van de zomer van 2018 een burn-out heb opgelopen. Een burn-out veroorzaakt door altijd maar overal ja op zeggen, altijd ‘aan’ staan, door iedereen aardig gevonden willen worden en de jaren van zorgen hebben vanwege de gezondheid van mijn vader. Mijn lieve vader overleed eind 2017 en dat was die welbekende laatste druppel in die emmer…

Mijn hoofd zei dat ik door kon, ik was immers een sterke vrouw. Toch? Mijn lichaam besliste echter iets anders en van de ene op de andere dag werd ik letterlijk ziek van de onbewuste stress die ik al jarenlang op bouwde. Er gingen maanden voorbij voordat het label burn-out kwam en nog meer maanden voordat ik het uiteindelijk accepteerde. Ik moest het anders gaan doen.

Stiltegoed

Fotografie trok mij er doorheen

Mijn liefde voor natuurfotografie is mijn ‘redding’ geweest. Het heeft mij houvast gegeven in de afgelopen twee jaar, en nog steeds.

Ik was de laatste jaren graag buiten en aan het fotograferen, maar die behoefte werd alleen maar sterker in de maanden dat ik niet kon werken en structuur zocht in een wereld die voor mij op z’n kop stond. Ok ik benoem even niet de ruim 6 maanden dat ik zulke lichamelijke klachten had, dat ik bijna helemaal niet buiten kwam en al zeker niet alleen. Maar zodra het beter ging met mijn gezondheid, mijn koppie, dook ik de natuur weer in. Met mijn camera als maatje.

Ik wandelde elke dag, kilometers ver. Ontdekte nieuwe natuurgebieden, landgoederen, heemtuinen en polderweggetjes. Ik begon deze website en deelde mijn passie, mijn avonturen. En één van de plekken die ik (her)ontdekte is het Delftse Hout en dan met name het stukjeStiltegoed.

Stiltegoed

Zonsopkomst in stilte

En daar sta ik dus ook deze ochtend… Stiltegoed is een gebied van weilanden, bankjes, schapen, koeien en vooral rust. Stilte… Je kunt er op een bankje of stoel gaan zitten en genieten van wat er om je heen gebeurt. En zo zat ik daar op die magische zaterdagochtend om 6 uur.

We zitten in een hittegolf en vandaag belooft het ook weer boven de 30 graden te worden. Geen temperatuur voor mij om te gaan wandelen op de dag, dus dan maar vroeg in de ochtend. Het is stil en schemerig wanneer ik de auto parkeer naast Café Du Midi in het Delftse Hout. Hiervandaan is het 5 minuten lopen naar de ingang van Stiltegoed. En terwijl ik deze vijf minuten wandel, voel ik al dat het een mooie en bijzondere ochtend wordt.

Stiltegoed
Stiltegoed

Roze en paars

Wanneer ik het hek naar Stiltegoed open en het gebied betreedt, hangt er een lage mist over de weilanden. Het is een heerlijke temperatuur en ik voel de knisperende ochtend in mijn neusgaten bij het ademhalen. De grassprieten zijn nat en al snel de neuzen van mijn wandelschoenen ook. 

Voor mij kleurt de lucht al een schitterende kleur. Een pallet van roze, paars en een beetje oranje komt boven de boomtoppen uit aan het einde van dit lange weiland. Om mij heen zie ik zwarte schimmen in de mist. Koeien, herkauwend op hun ontbijt.

Langzaam loop ik door het weiland, foto’s makend en diep inademend. De wereld is nog niet wakker en dat is het mooiste moment van de dag voor mij. Er schieten minuten voorbij terwijl ik luister naar de stilte en geniet van de, nu nog, frisse lucht. 

Oranje en geel

Het is zo mooi dat ik er gewoon stil van ben. Denkend aan al die mensen die niet houden van vroeg opstaan en dit dus niet meekrijgen… Ik deel snel een filmpje met mijn familie om ze te laten weten dat ik hier sta. Als ik zo alleen in de natuur staat en geniet van iets moois, wil ik het soms gewoon even delen.

De lucht kleurt langzaam meer naar oranje en geel en de warmte van de zon wordt voelbaar. Achter mij ligt een weiland met kalfjes, rechts van mij die van grotere koeien en ik sta middenin het weiland met de schapen. En van het ene op het andere moment lijkt het wel of de wereld ineens wakker wordt. De vogels gaan vliegen, de koeien beginnen met loeien en de schapen blaten er op los. Het is alsof de opkomende zon de ‘aan’-knop is voor de nieuwe dag… 

Getuige zijn van dit moment van de dag voelt altijd bijzonder. Hier tussen de koeien en schapen, maar ook op een zondagochtend tussen de vogels.

Stiltegoed

Goedemorgen!

De kalfjes hebben door dat er iemand staat en zoals alle koeien in de wereld, zijn ook deze erg nieuwsgierig. Snel heb ik door dat dit puberjongens zijn, die de lengte van het weiland maar al te graag afleggen om goedemorgen te komen loeien naar mij. Ik heb al eens eerder in een weiland gestaan met grotere stieren en dat was geen fijne ervaring kan ik jullie zeggen. Vijftien tientonners die op je af komen rennen alsof zij labradorpuppies zijn en jij een tennisbal om mee te spelen… Nee ik ben blij dat er tussen deze groep jongeren en mijzelf op een sloot zit.

Nieuwsgierig kijken ze mij aan vanaf hun kant van de sloot en ze loeien hard. Ondertussen antwoorden hun tantes in de wei naast mij met nog wat extra decibel. Ik schiet tientallen foto’s van de jongemannen, de zonsopkomst en de schapen in de mist. Wat een plaatjes!

Stiltegoed

Ontbijten

Als de zon hoger staat en foto’s maken van de zonsopkomst wel een beetje voorbij is, ga ik op een nog wat vochtig bankje zitten voor mijn ontbijt. Het is rond 7 uur.  Mijn billen worden langzaam wat vochtig daar waar ze het bankje raken, de zon voelt warm op mijn gezicht en mijn boterham met pindakaas (wie is er niet groot mee geworden) smaakt heerlijk. Terwijl ik hier zo zit verstommen mijn gedachten, raakt dat eeuwige stemmetje in mijn hoofd uitgepraat en is er even, heel even rust. Dit is waar Stiltegoed voor is bedoeld. De schaapjes liggen in het opkomende zonnetje om mij heen en sturen af en toe wat geblaat de wereld in. Een aantal zwanen vliegen over en het gezoem van hun vleugels klinkt nog lang door in de stilte. Ik zit, kauw en haal adem. 

Hier, nu op dit moment… dit is een geluksmomentje!

Stiltegoed

Korte vier kilometer

Na het ontbijt en na de rust vervolg ik het pad voor een korte route van maar vier kilometer. Het is te warm voor een langere afstand. Ik loop Stiltegoed uit. Het wordt langzaam drukker in het Delftse Hout. Mensen op weg naar hun werk of mensen die hun sportrondje maken. Net als ik vroeg op de dag. Skeelerend, hardlopend, fietsend… Mensen met hun hond passeren mij. We zeggen goedemorgen en gaan weer door. Te warm om te blijven staan. Nu al en het is pas half 8 in de ochtend. 

Tegen kwart voor acht heb ik de kilometers erop zitten en kom ik terug bij mijn auto. Wetende dat ik in mijn camera een aantal magische foto’s heb zitten. Trots op mijzelf dat ik zo vroeg ben opgestaan. Trots dat ik er weer alleen op uit ben gegaan. Iets dat ik voor de burn-out een stuk minder deed. Ik draai mijn ramen open en start de motor. Tijd om met ARKO (alle ramen kunnen open) de weg over de A16 terug naar Voorburg te nemen om daar op de bank te ploffen achter mijn favoriete hebbedingetje: de ventilator. 

Stiltegoed, het perfecte stille plekje

Stiltegoed is voor mij het perfecte plekje om even tot mijzelf te komen. Het is de plek waar stilte, natuur en fotografie voor mij samen komen. Of het nu is voor het vastleggen van de zonsopkomst, de lammetjes in de lente of de wilde bloemen. Het is altijd fijn om even stil te staan, op te laden, om vervolgens met net wat meer rust in het koppie de wereld weer aan te kunnen. Ik raad het jullie aan!!

In een aantal eerdere posts schreef ik ook al hoe mijn wandelavonturen mij helpen: Magische Maandagmiddag Momentjes & Ineens is de wereld veranderd

Fotoalbum Stiltegoed

Misschien vind je dit ook wel leuk

Wakker worden bij Vogelplas Starrevaart

Wakker worden bij Vogelplas Starrevaart

Vrijdagochtend, 6.45 uur. Het is mijn vrije dag en de natuur roept. Vandaag loop ik een rondje rond Vogelplas Starrevaart, tussen Leidschendam en Leiderdorp. De vogelplas staat bekend om de vele verschillende en soms ook bijzondere watervogels die er te vinden zijn....

De lepelaars hebben jongen

De lepelaars hebben jongen

Een tijdje geleden vertelde ik jullie over de luchtkasten in aanbouw in het Delftse Hout. De lepelaars waren aangekomen en druk aan het bouwen van hun nesten. Vandaag geef ik jullie een kleine, maar vooral te schattige update. Het is een zonnige woensdagmiddag en ik...

Luchtkastelen in aanbouw

Luchtkastelen in aanbouw

‘Wat een bijzondere beesten zijn het toch als je ze zo ziet’, denk ik bij mezelf. Ik sta op een fietspad bij Delft en staar naar een boom aan de andere kant de sloot. Het is een drukte van jewelste in de boom… met lepelaars! Gracieus stijgen deze witte vogels op om...

error: Content is protected !!

Pin It on Pinterest

Share This