Ik ben terug op Lentevreugd. Een gebied van Staatsbosbeheer tussen Wassenaar en Katwijk in. Ik kom hier regelmatig, maar elk bezoek is weer anders. De bewoners van het gebied hebben hier heel veel mee te maken: de Schotse Hooglanders en de Konikpaarden. Tijdens dit bezoek maakte ik kennis met de jongste inwoners van het gebied, twee kalfjes van de Hooglanders en ging ik op de thee bij een aantal stieren. Hoe haalde ik het beste uit dit bezoek aan dit gebied en de Hooglanders? Hoe creëerde ik een situatie waarin ik de dieren niet stoorde, maar wel ultiem kon genieten en mooie foto’s kon maken? In deze blog vertel ik je hoe die uitnodigen voor ‘de thee’ met de Hooglanders precies tot stand kwam en geef ik je tips voor als jezelf ook eens bij ze langs wilt gaan.

Een frisse neus halen in de duinen

Op het moment dat ik besluit om naar Lentevreugd te rijden is de quarantaine vanwege het Coronavirus bijna drie weken aan de gang. Het is een mooie zonnige dag en ik heb behoefte aan een frisse neus. Elke dag probeer ik buiten te komen en ik zoek daarbij naar gebieden en mogelijkheden waar ik of geen mensen tegenkom, of ze heel makkelijk kan ontwijken. Het is één uur ’s middags op een donderdag als ik het gebied betreed. En vraag zoals elk bezoek is: waar bevinden zich de dieren? Ik ga op jacht…

Wollig en zo schattig, de eerste kalfjes van de Hooglanders

Het wordt mij al snel duidelijk dat de kudde Hooglanders zich heeft opgesplitst. Overal en nergens lopen en liggen kleine groepen bij elkaar. De eerste groep van vijf dieren die ik tegen kom staan in het zonnetje te grazen en kijken niet op of om wanneer ik hen passeer. Het is voor deze dieren zo gewoon om van die rare tweebenige snuiters tegen te komen.

Ik wandel dan ook rustig verder over het pad, terwijl een medebezoeker mij tegemoetkomt. We houden een meter of drie afstand van elkaar maar groeten elkaar uiteraard vrolijk. Het is een mooie dag en er zijn duidelijke meerdere fotografen, vogelaars en wat gezinnen in het gebied. Ik geniet zelf ook enorm van de zon en de vele vogels die te horen zijn hier. Rietzangers, meesjes, ganzen, zwanen en reigers. Vorig jaar heb ik zelfs lepelaars en een blauwborstje voor mijn lens gehad. Het is dus niet alleen het grote wild waarvoor mensen hier komen.

Na een paar honderd meter kom ik het eerste gezin tegen. Dit is niet een menselijk gezin, maar een wollige variant. Midden op het pad ligt een moeder met haar twee kalfjes. Duidelijk een tweeling, want ze lijkend sprekend op elkaar. Met hun rode wollige vacht en schattige koppen hebben ze een enorm aaibaarheidsgehalte. Maar ja dat is wellicht niet zo slim. Op een meter of twintig afstand van moeders ga ik even lekker met de kont op de grond zitten. Nieuwsgierig word ik aangekeken door de twee kleintjes, terwijl moeder rustig verder gaat met het herkauwen van haar maaltijd. 

Ik blijf gewoon even bij ze zitten daar op veilige afstand. Ik schiet wat foto’s weg en al snel hebben de kleintjes door dat ik geen bedreiging vorm. Ze leggen hun koppies op het gras. Voor hen is de tijd van het middagslaapje aangebroken en voor mij een teken om door te lopen.

In volle galop word ik gepasseerd

Ik loop rustig verder, goed om mij heenkijkend. In dit gebied staan heel wat hoge struiken en Hooglanders vinden het super geinig om daar ineens achter vandaan te komen. Dus het is belangrijk goed om je heen te blijven kijken. Dit is hun thuis en zij mogen dan ook overal komen en kunnen dus ook overal vandaan komen. Ah fijn jullie snappen natuurlijk allang mijn punt.

Terwijl ik verder slenter, genietend van de zon, speur ik natuurlijk ook of ik nog bijzondere vogeltjes of planten zie. Het is altijd tof om iets te kunnen fotograferen waar je vooraf niet op hebt gerekend. Kijk dat ik op Lentevreugd paarden en runderen ga zien, dat mag duidelijk zijn, maar zo af en toe komt dus ook dat blauwborstje of die lepelaar voorbij. Mijn rust wordt ineens verstoord door het geluid van galopperende hoeven op de ondergrond. Ik schrik op en zien vanuit mijn rechter ooghoek dat de groep van 15 Konikpaarden in volle galop over Lentevreugd dendert.

Na de eerste schrik schieten mijn gedachten al snel naar ‘Ok, welke kant rennen ze op en sta ik in hun weg?’. Maar als ik doorheb dat ze absoluut niet in de buurt komen, kan ik rustig staan genieten. Oh wat een schitterende dieren. Vooraf gaat een dame met donkere manen en staart, die beiden wapperen in de wind. Ze komen tot stilstand op een stukje zandvlakte en rollen om beurten door het zand. Benen vliegen alle kanten op om vervolgens weer op te staan en terug te komen rennen. De energie die de paarden hebben staat in tegenstelling tot die van hun ‘huisgenoten’. Op de voorgrond van dit hele gebeuren ligt er namelijk een groep van vijf á zes volwassen Hooglanders met drie kalfjes rustig te zonnebaden. 

Tijd voor thee

Na de drukte van de paarden, waar ik overigens meer van genoten heb dan gefotografeerd, wandel ik rustig terug naar de ingang. Ik ontwijk wat mensen en ben met mijn gedachten bij wat ik die avond eens zal gaan eten. Totdat ik op een heuveltje naast mij een meneer zie zitten. Vraag me af wat hij daar doet eigenlijk. En ach zoals het bekende gezegde ‘beter goed gejat dan slecht verzonnen’ besluit ik twee heuvels verderop te beklimmen. Wellicht is er iets leuks te zien.

Aan de andere kant van de heuvels blijkt een groep mannen te grazen. Hooglandse mannen bedoel ik dan natuurlijk. Dit zou nog wel eens interessant kunnen worden. De zichtlijnen voor de fotografie zijn hier fantastisch vandaan en ze schijnen er geen moeite mee te hebben dat ze publiek hebben. Weer zet ik mijn kont op de grond. Seconden tikken voorbij, net als minuten. De heren grazen en ik fotografeer.

Achter mij verschijnt een mannetje. Aan zijn grootte (lees niet zo groot) te zien is het één van de kalfjes van vorig jaar, die nu verbannen is naar de mannengroep. Hij wil duidelijk over deze heuvel heen en aangezien het zijn thuis is, verplaats ik mijzelf. Aan de andere kant van de groep is een stukje zand, duinzand, waar ik heen verhuis. Het zand loopt iets omhoog en het blijkt de perfecte plek om plat op mijn buik in te gaan liggen. Met mijn hoofd en camera hoger dan de voeten lig ik zo rustig te wachten.

Dichterbij, dichterbij en nog dichterbij. Drie heren komen steeds dichterbij, waaronder degene die net over de heuvel wilde. Ze weten dat ik er ben want af en toe laat ik mezelf even horen met een kuchje. Zo kunnen ze niet schrikken van mijn aanwezigheid. Als er nog zo’n tien tot vijftien meter over is gaan de heren om de beurt lekker liggen. Net als ik met de buik op de grond. Wat een plaatjes! En wat een TOP positie heb ik zo. Ik ben helemaal in mijn nopjes en kan dan ook de ene na de andere fantastische foto schieten!

De gouden tips voor de theevisite bij de Schotse Hooglanders

Oh ik had werkelijk waar nog zoveel langer kunnen blijven bij de heren. Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan. En daar zit ‘m nou ook net het geheim van op visite gaan bij wilde dieren. Een aantal regels die ik aanhoud zijn:

  • Houd afstand! Ga niet op de dieren aflopen om betere foto’s te kunnen maken of persoonlijk kennis te gaan maken. We hebben vorig jaar zomer nog gehoord en gelezen hoe het afliep met een 65-jarige Nederlander die net iets te enthousiast was.
  • Laat weten dat je er bent. Mijn ervaring met de Hooglanders op Lentevreugd is, dat ze gewend zijn aan mensen. Dit betekent echter niet dat ze je altijd maar verwachten. Ga dus niet om bosjes en struiken heen sluipen naar een dier dat aan de andere kant staat. Daar schrikken ze van. En zeg nou zelf, dat zouden wij ook doen.
  • Ga er eens bij zitten. Ik vind het altijd heel fijn om de tijd te nemen in een gebied en er niet als een malle doorheen te rennen. Negen van de tien keer mis je daardoor namelijk de mooiste en meest onverwachte momenten. Ga gewoon eens zitten op de grond, op veilige afstand van de dieren, en bekijk hen. Ik kan je bijna garanderen dat ze, als ze aan je gewend zijn, vanzelf iets dichterbij komen en je foto’s laten nemen.
  • Ga niet gillen of onrustig bewegen. Als jij gilt of onrustig beweegt worden de dieren ook onrustig. Dat effect hebben wij als mensen nu eenmaal op dieren.
  • Gedraag je zoals visite hoort te doen. Zodra je een natuurgebied betreedt, ben je op visite bij de dieren die daar leven. Gedraag je dan dus ook als nette visite. Ga niet overal doorheen banjeren of gillen. En neem je vuilnis mee naar huis, maar dat lijkt mij toch logisch.

Maar de allerbelangrijkste tip die ik jullie mee wil geven: GENIET!! Of je nu wel of geen dieren tegenkomt en of je nu die perfecte foto maakt of niet… de natuur is er om van te genieten. Sta dan ook eens stil en hoor de vogeltjes, zie de mooie bloemen en snuif de frisse lucht op.

Lees meer verhalen over Lentevreugd

Mijn top 5 wandelingen van 2020

Mijn top 5 wandelingen van 2020

2020… het zit er alweer (bijna) op. Voor ons allemaal een raar jaar. Een jaar vol lockdowns, maatregelen, coronatesten en thuiswerken. Maar ook, voor mij in ieder geval, een jaar een KvK inschrijving, de start van mijn webshop en vooral veel, heel veel wandelingen. De...

Ontdekje Plekje: natuureiland Tiengemeten

Ontdekje Plekje: natuureiland Tiengemeten

Tiengemeten, een eilandje in het haringvliet, is helemaal voor de natuur en sinds 1997 is Natuurmonumenten de eigenaar. Voor een bezoekje reis je vanaf Zuid-Beijerland met de pont naar het eiland om te fietsen of te wandelen. Eindelijk is het zover: een bezoek aan...

Voornes Duin, een prachtig duingebied

Voornes Duin, een prachtig duingebied

De Voornes Duin, een bijzonder duingebied. Ondanks dat het nog in Zuid-Holland ligt, ben ik er nog nooit geweest. Vandaag komt daar verandering in. Het is een zaterdagochtend, 7 uur en het beloofd een mooie dag te worden. Er ligt 12 kilometer op mij te wachten dus ik...

error: Content is protected !!