Het Hyacintenbos is een klein bos in beheer van Zuid Hollands Landschap, aan de rand van Landgoed Ockenburgh. Het bos bevindt zich aan de rand van Den Haag (Zuid), tegen Monster aan. Het is altijd een heerlijk bos om te wandelen, maar elk jaar, rond eind april, zijn er twee weken dat een bezoek aan het bos voor mij onvermijdelijk is. Dit zijn de weken dat de wilde hyacinten in bloei staan. Dan is het bos omgetoverd tot een magisch sprookjesbos vol blauwe bloemen. Laat mij je meenemen in dit sprookje.

Al jaren een vader-dochter uitje

Vandaag staat een bezoekje aan het Hyacintenbos in Den Haag op de planning. Een bos waar ik als kind al kwam met mijn vader. Ik kan mij nog herinneren dat toegang vroeger alleen was voor mensen die donateur waren van het Zuid Hollands Landschap. Het voelde dan ook altijd als iets unieks als we erheen gingen, want niet iedereen mocht er naar binnen. 

Toen ik interesse kreeg in fotografie, pakte mijn vader en ik het bezoek samen weer. op. Hij in zijn scootmobiel en ik met mijn camera. Wat hebben we gelachen die keer dat hij vast zat met één wiel en we de scootmobiel los moesten duwen. Het zijn mooie herinneringen aan de man van wie ik de liefde voor de natuur en fotografie heb meegekregen.

De heerlijke geur van wilde hyacinten

Ook dit jaar stond een bezoek aan het bos alweer in mijn agenda. In de afgelopen weken ben ik al vaker een kijkje gaan nemen, om te zien hoe het ervoor stond met de bloemen. Aangezien Moeder Natuur haar eigen tempo bepaalt is het elk jaar weer even kijken wanneer de bloemen precies in bloei staan. Meestal rond Koningsdag, maar dit jaar is de natuur wat sneller. Maar goed dat ik af en toe even ben gaan kijken.

Het is 16 april als ik het bos inloop vanaf het bruggetje tussen het bos en Landgoed Ockenburgh. De vogeltjes fluiten, de zon schijnt uitbundig en het ruikt nu al lekker. Er hangt een heerlijke zachte geur in de lucht. Niet zo scherp als dat we kennen van de gekweekte variant van de hyacint, gelukkig, maar heel subtiel. Met elke windvlaag die langskomt ruik ik het weer.

 

Een blauwe zee van bloemen

Ik neem het pad naar rechts en een stukje verderop naar links zodat ik in het midden van het bos uitkom. Jeetje mineetje wat is het mooi! Ondanks dat ik al vaker in het hyacintenbos ben geweest tijdens de bloei, lijkt het wel of ik het dit jaar nog meer bewust ben van het feit hoe mooi het is. Voor mij ligt een blauwe zee van bloemen. Het is net of de bomen met hun voeten in het water staan. 

Voordat ik mijn camera pak, sta ik gewoon even stil. Ik snuif de geur op, luister naar de vogeltjes en geniet. Ik realiseer mij enorm wat een cadeautje Moeder natuur hier geeft. Wellicht doordat we momenteel in een tijd van quarantaine en ‘minder bewegingsvrijheid’ leven, maar ik ben zo blij dat ik hier mag staan en dit kan zien. Ik laat de indruk nog even op mij inwerken, voordat ik uiteindelijk dan toch de camera tevoorschijn tover.

Gezoem en gekrioel in het hyacintenbos

Toen ik hier anderhalve week geleden even was met mijn moeder, op gepaste afstand van elkaar, was het duidelijk dat het lente was in het bos. De kleine zangvogels zongen het hardst om hun territoria af te bakenen en de spechten verspreidden een getik van jewelste op de boomstammen. Maar nu is ook de vloer van het bos tot leven gekomen. 

De bloemen hebben ervoor gezorgd dat het een komen en gaan is van vliegbeesten. Hommels, bijtjes en lieveheersbeestjes. Het gezoem van de hommels is bijna ‘ oorverdovend’. Is de ene voorbij getrokken, dan komt de volgende alweer aanvliegen. Sinds die keer in maart dit jaar dat ik gestoken ben door een hommel, check ik altijd mijn spijkerbroek in de buurt van hommels, voordat ik door mijn knieën zak 😉 

Ik volg een hommel met mijn camera, terwijl ze van hyacint naar hyacint en van kelk naar kelk vliegt. Ze verdwijnt bij elk bloemetje heel even naar binnen om vervolgens door te vliegen naar de volgende bloem. Het volgen van deze hommel zou rustgevend werken als ik niet zou proberen een foto van haar te nemen. Ze is zo snel klaar bij een bloem dat ik bijna de tijd niet krijg om scherp te stellen. Maar dan… hatsaflats… ik heb haar. Toch?!

Terwijl ik rustig op mijn hurken zit te fotograferen, speelt zich op mijn wandelschoenen een soort van gevecht af. Het krioelt hier van de grote rode mieren. Mieren mijn schoenen en benen als verlengde zien van hun mierensnelweg. Dit, lieve mensen, is precies de reden dat ik altijd een lange broek draag als ik de natuur in ga. We zijn niet alleen op de wereld en zoals ik graag wilde dieren bekijk, bekijken zij mij soms ook graag van dichtbij. Brrrr…

Van drukte naar de rust van Solleveld

Omdat het schouwspel van de hyacinten maar twee weken per jaar te aanschouwen is, is het best druk in het bos. Ondanks de Corona-crisis. Ik let goed op de mensen om mij heen en ontwijk mensen, maar echt lekker fotograferen is het niet. Ik besluit na een half uur dan ook richting Solleveld te lopen, een gebied in beheer van Dunea. Ik weet dat hier ook heel veel hyacinten staan en dat ik daar rustiger kan fotograferen. 

Het gebied staat bekend om het unieke duinlandschap en de Aalscholverkolonie, zoals ik omschreef in een eerder avontuur. Ik kom de kolonie ook tegen en fotografeer er op los, maar dat verhaal bewaar ik voor een andere blog.

Solleveld is een gebied waar je niet zomaar in mag. Je moet een dagkaartje hebben als je er wilt wandelen. Ik regel dat snel via mijn telefoon en de website van Dunea en stap naar binnen. Wat een rust!! Ik kom in de twee uur dat ik in dit gebied ben maar 8 mensen tegen. Heerlijk! Ik wandel door richting het bosgedeelte van Solleveld en och och och… Het is hier bijna nog sprookjesachtiger, net als in het hyacintenbos.

Ik verlies mijn gedachten en de tijd

Ik breng heel wat tijd door in dit bos. Fotografeer er op los, ook hier met de mieren als gezelschap. De zon valt schitterend op de bloemen. Het is ondertussen dan ook lekker warm geworden. Nog maar even snel mijn nek en gezicht insmeren. 

Mijn gedachten aan quarantaine, 1,5 meterafstand, social distancing…. ik vergeet ze allemaal. Ik ben alleen nog maar hier in dit bos, met mijn gedachten op mijn camera en die ene bloem. Ik verschuif van links naar rechts voor het beste plaatje. Ik fotografeer het geheel, die ene bloem die uitsteekt, die boomstronk die zo mooi ligt tussen de blauwe bloemen. Ik draai een kort filmpje dat ik naar de familie-app stuur om hen te laten weten dat het hier zo mooi is. Ik videobel zelfs even mijn zus om haar mee te laten genieten vanuit haar thuiskantoor.

Ik neem alle tijd om de bloemen dit jaar vast te leggen. Ik eet een boterham uit het vuistje en drink wat water dat ik heb meegenomen. Ik weet nu al dat dit een blog gaat worden. Ja het hyacintenbos verdient een blog! Snel noteer ik in mijn telefoon een aantal dingen die ik wil noemen. Ik schrijf op wat ik zie, hoor en ruik. De kleur van de bloemen, de mieren en hommels, de geur, de vogeltjes, de warmte van de zon… 

En tot slot het gevoel dat deze plek nu geeft: alsof ik in een sprookjesbos sta. Terwijl ik deze blog schrijf bedenk ik mij dat het hyacintenbos niet zou misstaan in de gemiddelde Disneyfilm. Ik zie het helemaal voor me… als hoofdrolspeelster een fotograferende prinses die haar prins vindt tussen de wilde hyacinten. Ja… het zou best kunnen hahaha

Ga volgend jaar kijken bij de wilde hyacinten

Het hyacintenbos is wellicht niet bij iedereen bekend. Ken jij het? Ben je er misschien al geweest dit jaar? Nee? Nou, pak nu gelijk je agenda en markeer de laatste week van april 2021. Volgend jaar ga jij dit sprookjesbos bezoeken! Combineer het met een bezoek aan Solleveld en je hebt gegarandeerd een middagvullend programma te pakken. 

Nog niet overtuigd van mijn gelijk? Deze foto’s die ik er heb genomen gaan je sowieso overtuigen. Waar wacht je nog op? Pak die agenda! Hieronder het adres, zodat je gelijk weet waar je heen moet.

 

Het hyacintenbos
Bereikbaar via de Monsterseweg in Den Haag. Parkeren kan op op Landgoed Ockenburg.

 

Misschien vind je dit ook wel leuk

Top 5 Landgoederen – mijn favorieten tot nu toe ;-)

Top 5 Landgoederen – mijn favorieten tot nu toe 😉

Struinen door tuinen die al eeuwenoud zijn. Bedenken wie er nog meer hebben gewandeld, welk lief en leed er is gedeeld en hoe de gebouwen zijn veranderd gedurende hun bestaan. Dat is wat ik doe als ik wandel over landgoederen. Het is voor mij een goede combinatie...

Kasteel Amerongen en de Amerongse Bossen

Kasteel Amerongen en de Amerongse Bossen

Kasteel Amerongen is één van de weinige kastelen in Nederland die buiten de dijken in de uiterwaarden ligt. Het is een van de best bewaarde buitenhuizen uit de Gouden Eeuw van Nederland. Rondom Kasteel Amerongen ligt een wandelroute van 11 kilometer waarvan maar...

Bomenroute ‘s-Gravelandse Buitenplaatsen

Bomenroute ‘s-Gravelandse Buitenplaatsen

Vandaag staat de bomenroute van de ‘s-Gravelandse Buitenplaatsen op de planning. Het is een route over de verschillende buitenplaatsen, waarbij de aandacht vooral gericht is op, hoe kan het ook anders, bomen. En vandaag wandel ik weer niet alleen. Ik sta om 8 uur dan...

error: Content is protected !!