Ik vind het heerlijk om alleen te wandelen, maar geniet ook ontzettend van een wandeling met iemand die ik lief vind. De goede gesprekken die meestal komen tijdens een wandeling in de buitenlucht doen een mens goed. Helemaal in deze tijden van de Coronamaatregelen is het fijn om tijd door te brengen met iemand, waarbij je veilig afstand kunt houden. Tijdens dit avontuur ga ik met Angela struinen door de Amsterdamse Waterleidingduinen. Angela begon als collega en maar is ondertussen een goede vriendin. We werken dan misschien niet meer samen, maar we hebben nog steeds goede gesprekken samen.

De avondwandeling

Voor de verandering heb ik voor dit avontuur mijn wekker niet hoeven zetten. Ik kijk een keer naar een zonsondergang en niet naar een zonsopkomst, zoals ik eerder beschreef. Ik heb met Angela afgesproken op één van de parkeerplaatsen van de waterleidingduinen, bij ingang Panneland, om 18.00 uur. In mijn tas heb ik, naast een fles water, dan ook een boterham met pindakaas als avondeten. 

Wanneer we elkaar treffen, blijkt Angela nog niet eerder in de waterleidingduinen te zijn geweest. Per direct wordt mijn avond nog beter, want ik vind het zo leuk om mensen mee op stap te nemen door dit schitterende gebied. Getuige zijn van hoe men voor het eerst de mooie dingen van dit gebied ziet, de herten, is alsof ik het zelf allemaal weer voor het eerst zie.

Welkomstlied van een zanglijster

Als ik twee toegangsbewijzen voor ons heb gehaald bij de automaat, is het tijd om naar binnen te gaan. We worden bij het binnengaan van het gebied bijgestaan door een orkest van vogels. Op een hek naast het pad zit een zanglijster ongelooflijk zijn best te doen om gehoord te worden. Alle deuntjes die hij kent worden uit de kast getrokken. Het is bijna betoverend. 

Al na een paar honderd meter, nadat we binnen zijn gekomen, hebben we een eerste kans voor een mooie foto. Rechts naast het pad op een duintop ligt bambi. Terwijl we de tijd nemen om foto’s te maken en ik wat uitleg geef over waar te staan voor de mooiste foto, lijkt Bambi zich niet aan ons te storen. 

Struinen door de Waterleidingduinen

De Waterleidingduinen kennen vier ingangen en vanaf elke ingang lopen twee wandelingen met paaltjes. Altijd eentje van rond de 4 á 5 kilometer en eentje van 8 á 9 kilometer. En al zijn het fantastische wandelingen, is het ook zo onwijs fijn dat we in dit gebied gewoon van de paden af mogen. We mogen hier struinen! Over de duintoppen, door het mulle zand, langs de waterpartijen en dwars door het struikgewas. Alles is hier mogelijk.

Voor deze wandeling heb ik een beetje een route in mijn hoofd. We volgen eerst een tijdje het brede wandelpad. Het is breed genoeg om naast elkaar te lopen. We wijzen elkaar op mooie dingen die we zien. Aan het einde van het pad volgt een T-splitsing. We slaan linksaf om gelijk daarna rechts het zandpad op te gaan. Tussen de twee kanalen door en houden links aan bij het derde kanaal. 

Oh met de zon die schijnt en de schittering op het water voelt het als zomer. Er waait een lekker briesje en het ruikt naar zee hier. We volgen het kanaal heel even. In de warterleidingduinen kijk ik continu om mij heen. Voor je het weet schiet er iets moois voor je lens. Dit keer ben ik het echter niet die het moois opvalt. Ik hoor ineens Angela naast mij zeggen ‘vos!’.

De achtervolging

Links naast het pad, op ongeveer dertig meter voor ons, loopt inderdaad een vos. Voor een seconde denk ik even aan mijn vader. Vossen hebben iets bijzonders voor mij. Maar al snel ben ik terug in het hier en nu. Een vos betekent foto’s! Mijn camera schiet omhoog voor mijn gezicht en begin ik foto’s te maken. Door mijn lens kan ik hem nog beter zien. Hij is net terug van jagen. Er bungelt een kleine meerkoet in zijn bek. Ik vermoed dat ook dat dit geen hij is maar een zij op weg naar haar jongen met voedsel… 

Ze komt het pad op en loopt voor ons uit, in snelle draf. Langs het kanaal, tussen de struiken door, over het pad… Al die tijd volgen we haar op afstand. De afstand wordt steeds groter. Tegen de tijd dat wij bij het pad aankomen zijn we haar kwijt. Ze is verdwenen tussen het struikgewas en over de volgende duintop. 

Pootjebaden

Na een tijdje geven we de zoektocht naar de vos op en vervolgen de weg. We zijn afgedwaald van de route die ik voor ogen had en lopen over een betegeld breed pad. Niet zo avontuurlijk en al snel wandelen we rechts van het pad af, tussen de struiken door. We stuiten op een aantal herten langs het kanaal voor ons. We benaderen hen langzaam en tot een bepaalde afstand vinden ze dat ok. Maar als we dan net dat ene stapje te dichtbij zetten, schieten ze alle kanten op. 

Wat een heerlijke rust

De avond neemt ons gedurende 2,5 uur mee langs de kanalen waar heel veel herten te zien zijn vanavond. Ze zoeken eten op de oever of staan soms wel tot hun knieën in het water te knabbelen aan de groene stengels die uit het water omhoog schieten. Het klotsende geluid van hun voetstappen door het water, de vogels op de achtergrond en onze gesprekken. Het werkt voor mij heerlijk rustgevend na een drukke dag ‘op het thuis kantoor’. Ik neem mij dan ook voor om vaker een avondwandeling te maken. 

De avondrust in de waterleidingduinen heeft iets bijzonders.Het voelt alsof de tijd langzamer gaat. We worden niet links en rechts ingehaald door hardlopers en de mensen die we zien praten zacht. De herten zijn minder opgejaagd en vinden het prima dat wij in de buurt komen. Het voelt zo ontspannen om hier te zijn vanavond. Maar we moeten toch echt zo zoetjes aan terug naar de auto’s. We kunnen hier niet eeuwig blijven al zou ik het liefste mijn tentje opzetten op één van de duintoppen en hier blijven slapen.

De zon verlicht de Waterleidingduinen

Maar als het dan toch echt tijd is om naar huis te gaan, breekt de zon toch nog door. Wanneer we op weg gaan naar huis, met de zon in onze rug, worden we gezelschap gehouden door onze lange schaduwen voor ons op het pad. De zon is nog steeds lekker warm en we genieten. Af en toe draaien we ons om met ons gezicht naar de zon, bewonderen we hoe de zon door de takken van een boom piept en hoe de herten rustig grazen alsof zo’n zonsondergang de gewoonste zaak van de wereld is.

Terwijl de zonsondergang haar best doen rijd ik terug naar huis. Wat is dit een cadeautje om naar huis te rijden met mijn zonnebril op mijn neus, muziekje aan en het raampje open. Heerlijk! Ik krijg zelfs nog een bonus van Moeder Natuur in de vorm van een ree langs de N206, die mij verbaasd aankijkt en maar liefst twee reeën op Landgoed de Horsten, die ik zie vanaf de N44. Met een glimlach op mijn gezicht en een blij gevoel rij ik de laatste minuten naar huis.

Wie gaat er volgende keer met mij mee?

De Amsterdamse Waterleidingduinen is een fantastisch groot en veelzijdig gebied om te wandelen. Je verliest er je gedachten en de tijd en vindt er heel wat rust. In de afgelopen jaren heb ik al verschillende mensen meegenomen naar dit gebied of tips gegeven over waar te parkeren. Voor diegene die ik nog heb meegenomen, ik nodig jullie uit een wandeldate met mij te plannen voor deze duinen. Wie gaat er een keer met mij mee??

Misschien vind je dit ook wel leuk

Geen Resultaten Gevonden

De pagina die u zocht kon niet gevonden worden. Probeer uw zoekopdracht te verfijnen of gebruik de bovenstaande navigatie om deze post te vinden.

error: Content is protected !!